غزل شمارهٔ ۴۱۶

بوی کین هرگز کسی نشنیده از آب و گلم

گر به خس آتش فتد از مهر می سوزد دلم

چون قلم دارم سر تسلیم را در زیر تیغ

هرکسم سر می زند گویی که خط باطلم

نشیه آگاهیم لیکن درین نخجیرگاه

بر سر تیر همه مانند صید غافلم

از در و دیوار می گیرم سراغ مرگ را

رهنورد مانده ام در آرزوی منزلم

شمع را مانم که از سیر و سلوکم ناامید

هرکجا هستم زاشک خویشتن اندر گلم

لاله وارم دل ز غم صد چاک شد در بی کسی

هیچکس ننهاد غیر از داغ دستی بر دلم

آرزوی یک دل از من در جهان حاصل نشد

مایه نومیدیم گویی جواب سایلم

بی ثمر نخلم مرا باری به غیر سایه نیست

سایه خود با خاک یکسانست بنگر حاصلم

تا قیامت خار غم در جان نمی ماند کلیم

گر ز دل بیرون نمی آید برآید از گلم