غزل شمارهٔ ۴۱۹

ز سعی بخت مرادی روا نمی خواهم

وسیله گر همه باشد دعا نمی خواهم

سرای عاریتی قابل نشستن نیست

از آن به خاطر احباب جا نمی خواهم

شکستگان را پامال ساختن کفر است

به کنج خلوت غم بوریا نمی خواهم

جنان ز دست تهی خوشدلم به همت فقر

که پیر گشتم و در کف عصا نمی خواهم

گدا به غیرت من نیست در دیار طلب

هر آن مراد که گردد روا نمی خواهم

ز روزگار دو حاجت امید نتوان داشت

اگر به مرگ رسیدم تو را نمی خواهم

بتان ز صحبت هم می کنند کسب غرور

ترا به آینه هم آشنا نمی خواهم

چنان به راه طلب همتم بلند بود

که از سراب جز آب بقا نمی خواهم

کلیم از سفر آوارگی چو مطلب شد

جریده می روم و رهنما نمی خواهم