غزل شمارهٔ ۴۳۸

تا ز خواب مستی غفلت سری برداشتم

چون حباب از سر نهادم هرچه در سر داشتم

کس چو من از مزرع امید حاصل برنداشت

کاشتم تخم هوس ها را و دل برداشتم

در بیابان طلب از ننگ واپس ماندگی

خاطری آشفته تر از گرد لشکر داشتم

بلبلم وز غنچه نشکفته کس نشناسدم

صد بهار آمد که من سر در ته برداشتم

اقتضای وقت بین کز دور ساغر می کنم

شکوه ها کاول ز بدگردی اختر داشتم

کس نمی فهمد زبان شکوه خونین دلان

من گرفتم غنچه سان دست از دهن برداشتم

حال خویش از دیگران پرسم نمی دانم که دوش

اخگر اندر خوابگه یا گل به بستر داشتم

از نظام کارم ار ایام عاجز شد چه عیب

رشته کوته بود و من صد سحر گوهر داشتم

تا به اکسیر غم او آشنا بودم کلیم

صرفه در عزلت به سان کیمیاگر داشتم