غزل شمارهٔ ۴۵۲

هم جفای دوستان هم جور دشمن می کشم

هرکه از هر جا برآرد تیغ گردن می کشم

پهلوی چرب غنا ارزانی دون همتان

من ز خاک آستان فقر روغن می کشم

چند باشم شعله هر گلخنی دیگر چو داغ

بر در دل می نشینم پا به دامن می کشم

بس که از ذوق خموشی دم زدن دشوار شد

هر نفس کز دل کشم پیکانی از تن می کشم

شرم بادم دارم ار سرمایه از دشمن دریغ

برق را دامن همی گیرم به خرمن می کشم

در نظر شاخ گلی دارم که در هر سرزمین

رنگ می ریزم زاشک و طرح گلشن می کشم

خار را از پا برون می آورم دایم به خار

تا نپنداری درین ره بار سوزن می کشم

وای اگر می ماند با ما آنچه شیطان برده است

بار خود می بینم و منت ز رهزن می کشم

بس که با آوارگی خو کرده ام دایم کلیم

می خلد خارم به پا گر پا به دامن می کشم