غزل شمارهٔ ۴۵۴

چون دف تر ناله از بیداد کمتر می کنم

می کشم جور و تغافل در برابر می کنم

سرنوشتم گر شهادت نیست در کویت چرا

بوی خون می آید از خاکی که بر سر می کنم

بس که هردم می رسد فوج بلایی بر سرم

گر کشم آهی خیال گرد لشکر می کنم

آنقدر کالماس بر داغم سپهر افشانده است

من نمک از گریه شب در چشم اختر می کنم

می برم با خود لباس داغ حسرت را به خاک

پیش بینم فکر عریانی محشر می کنم

زاهدان عهد ما معیار حق و باطلند

هرچه را منکر شوند این قوم باور می کنم

سرکشی ها را غبار از سر اگر بیرون کند

خویش را با خاک در پستی برابر می کنم

رشته از گوهر به خود می بالد و تن از سخن

گر سخن گویم علاج جسم لاغر می کنم

در جهان دایم نشان تیر انکارم کلیم

گر ز مصحف چامه ناموس در بر می کنم