غزل شمارهٔ ۴۶۲ - در مدح شاهجهان
کلیمبر شکال دولت آبادست و ما بی باده ایم
دامن دولت که ساقی باشد از کف داده ایم
دانه تسبیح بی آبست کی بر می دهد
ما چه بی حاصل به دام زهد خشک افتاده ایم
قلعه ها از دولت شاه جهان مفتوح شد
ما ز دست بسته مهر شیشه نگشاده ایم
خود متاع خانه خویشیم چون مرغ قفس
گر نه ایم آزاد از قید جهان آزاده ایم
روی برگشتن نمی دارد هدف از پیش تیر
تو کمان فتنه را زه کن که ما استاده ایم
پیش ما بزم نشاط و حلقه ماتم یکی ست
شمع بزمیم از برای سوختن آماده ایم
نه به ما پای گریزی مانده نه دست ستیز
بر سر راه حوادث همچو مور جاده ایم
از تلاش سرفرازی کی به جایی می رسیم
ما که از افتادگی در پیش چون سجاده ایم
پر نمی پیچیم بر صید مراد خود کلیم
ما که عنقا را به دام آورده و سر داده ایم