غزل شمارهٔ ۴۹۵
کلیماشکریزان در غمت چون رو به هامون می کنم
کاسه مجنون و جام لاله پرخون می کنم
طالبی دارم که می افتد گره در کار من
سر چو تار سبحه از هرجا که بیرون می کنم
ابروی زخمم کشیده چشم داغم سرمه دار
حسن یوسف را به حسن خویش مفتون می کنم
طاعت شوریدگان را قبله جای دیگرست
رو به وقت اشکریزی سوی جیحون می کنم
با چنین بخت زبون با روزگارم دشمنیست
کوشش فرهاد را با ضعف مجنون می کنم
آنچه من دیدم ز دشمن هم جدایی مشکلست
می خلد در دل گر از پا خار بیرون می کنم
جامه وارون طالع می کنم از بر کلیم
بخت را از همت والا دگرگون می کنم