غزل شمارهٔ ۵۲۲ - در مدح شاه‌جهان

به عالم از سر کلک وزارت درفشانی کن

بر اوج قدر دایم کار فیض آسمانی کن

بزرگان را به قدر کاردانی کار می افتد

دل بیدار داری مملکت را پاسبانی کن

رضای خلق و خالق چون عنان هرگه به دست آید

سوار توسن توفیق باش و کامرانی کن

ز بستان عقیدت نوبر اخلاص می چینی

فلک را هم صلایی زن جهان را میهمانی کن

ز فیض قرب شاهنشه بهار عالم افروزی

جهان را تازه رو همچون زر شاه جهانی کن

بر اوج رفعتی هرگاه اختر در گذر بینی

دعا بهر دوام دولت صاحبقرانی کن

رسوم مردمی نو می کنی دیگر چرا گویم

به شکر قرب شاهنشه به مردم مهربانی کن

طلای ما سیه تا بست و سیم ما سیه اندود

چو روی خودفروشی نیست قدردانی کن

زبان خیرخواهی غیر ازین حرفی نمی گوید

دل از خود شاد دار و در دو عالم شادمانی کن

سخن را صاحبی اهل سخن را قدوه ای آمد

کلیم از پشت گرمی بعد ازین آتش بیانی کن