شمارهٔ ۲۲ - تعریف بارندگی و گل و لای دامن کوه کشمیر

در دامن کوه عیش احباب

کامل آمد چو می به مهتاب

برگ عشرت ببر چو گلبن

پا در گل و گل بسر چو گلبن

بگذشته گل از گل سر جمع

ماننده دود بر سر شمع

چون خامه سه دستگیر باید

تا از گل تیره پا بر آید

باران بخت سیاه را شست

آلودگی گناه را شست

شب ابر چو گرید از سر سوز

در کار بود چو شمع تا روز

چون ریزد اشک صبحگاهی

از چهره شب برد سیاهی

هم خیمه حباب وار در آب

ما چون موجیم جمله در تاب

در خیمه تر خزیده در هم

گویی بگلی نشسته شبنم

ما را که خلاب زیر پهلوست

چون خاتم خواب سر به زانوست

چون خیمه کند چکیدن آیین

بگریزم ازو بخانه زین