۳۶۲ شعر از خاقانی شروانی
سلاطین نژادا خلیفه پناها تویی مملکت بخش و اسلام پرور از آن گشت شروان سمرقند اعظم که گردون تو را خواند خاقان اکبر اثیر است و اخضر به بزم تو امشب یکی تف منقل یکی موج ساغر زهی آفتابی
یکی دو زایند آبستنان مادر طبع ز من بزاد به یکباره صدهزار پسر یکان یکان حبشی چهره و یمانی اصل همه بلال معانی همه اویس هنر یگانه دو سرا و سه وقت و چار ارکان امیر پنج حس و شش جهات و ه
خاقانیا به تقویت دوست دل مبند وز غصه نکایت دشمن جگر مخور چون شد تو را یقین که بد و نیک ز ایزد است بر کس گمان به دوستی و دشمنی مبر ای مرد دوستان چه و از دشمنان چه باک آنجا که حق به
چون من خطر زدم به فراق از پی وحید جان از پی وحید برآمد بدان خطر آمد به گوش من خبر جان سپردنش جانم ز راه گوش برون شد بدان خبر
ای در آبدار توانی ز پیچ و خم در آب شد ز شرمم صد راه زیر آب تو چون کتان کاهی و من چون کتان کاه دل گاه زیر آتش و تن گاه زیر آب حال من و تو از تو و من دور نیست از آنک تو آب زیر کاهی و
