غزل شمارهٔ ۳۹

آن کز می خواجگی است سرمست

بر وی نزنند عاقلان دست

بی آنکه کسی فکند او را

از پایه خود فروفتد پست

مرغی که تواش همای خوانی

جغدی است کز آشیان ما جست

از پنجره صلاح برخاست

بر کنگره فساد بنشست

قلب سخن شکسته نامان

بر ما نتوان بدین بپیوست

گیرم که دل درستمان نیست

باری نامی درستمان هست

تو طعنه زنی و ما همه کوه

تو سنگ زنی و ما همه طست

خاقانی را اگر سفیهی

هنگام جدل سخن فروبست

این هم ز عجایب خواص است

که الماس به زخم سرب بشکست