غزل شمارهٔ ۶۰

آن نازنین که عیسی دل ها زبان اوست

عودالصلب من خط زنارسان اوست

بس عقل عیسوی که ز مشکین صلیب او

زنار بندد ارچه فلک طیلسان اوست

هر دم لبش به خنده برآید مسیح نو

مانا که مریمی دگر اندر دهان اوست

فرسوده تر ز سوزن عیسی تن من است

باریک تر ز رشته مریم لبان اوست

آن لعل را به رشته مریم که درکشید

از سوزن مسیح که شکل میان اوست

گر بر دلم زبور بخوانند نشنود

که انجیر مرغش از لب انجیل خوان اوست

پیران کعبه لاف ز خاقانی آورند

ترسای روم کیست که خاقانی آن اوست