غزل شمارهٔ ۷۰

خه که دگرباره دل درد تو در برگرفت

باز به پیرانه سر عشق تو از سر گرفت

یار درآمد به کوی شور برآمد ز شهر

عشق در آمد ز بام عقل ره در گرفت

لعل تو یک خنده زد مرده دلی زنده کرد

حسن تو یک شعله زد سوخته ای درگرفت

تاختن آورد هجر تیغ بلا آخته

زحمت هستی ما از ره ما برگرفت

شیر به چنگال عنف گردن آهو شکست

باز به منقار قهر بال کبوتر گرفت

صبر و دل و دین ما جمله ز ما بستدند

روح مجرد بماند دامن دل برگرفت