غزل شمارهٔ ۹۴

هر تار ز مژگانش تیری دگر اندازد

در جان شکند پیکان چون در جگر اندازد

کافر که رخش بیند با معجزه لعلش

تسبیح درآموزد زنار دراندازد

دل ها به خروش آید چون زلف برافشاند

جان ها به سجود آید چون پرده براندازد

در عرضگه عشقش فتنه سپه انگیزد

در رزمگه زلفش گردون سپر اندازد

شکرانه آن روزی کاید به شکار دل

من زر و سر اندازم گر کس شکر اندازد

از روی کله داری بر فرق سراندازان

از سنگ دلی هر دم سنگی دگر اندازد

هان ای دل خاقانی جانبازتری هر دم

در عشق چنین باید آن کس که سر اندازد

این تحفه طبعی را بطراز و به دریا ده

باشد که به خوارزمش دریا به در اندازد

تا تازه کند نامش در بارگه شاهی

که افلاک به نام او طرز دگر اندازد