غزل شمارهٔ ۱۰۵

خوی او از خام کاری کم نکرد

سینه من سوخت چشمش نم نکرد

دشمنان با دشمنان از شرم خلق

آشتی رنگی کنند آن هم نکرد

از مکن گفتن زبانم موی شد

او هنوز از جور مویی کم نکرد

روزی از روی خودم چون روی خود

جان غم پرورد را خرم نکرد

سینه ام زان پس که چون گوهر بسفت

چون صدف بشکافت پس مرهم نکرد

عشق او تا بر سر من آب خورد

آب خورد جانم الا غم نکرد

در جفا همجنس عالم بود لیک

آنچه او کرد از جفا عالم نکرد

خار غم در راه خاقانی نهاد

وز پی برداشتن قد خم نکرد