غزل شمارهٔ ۱۴۴

سر زلفت چو در جولان می آید

به ساعت فتنه در میدان می آید

ز چشم کافر تو هر زمانی

هزاران رخنه در ایمان می آید

گل رخسار تو تا جیب بگشاد

خرد را خار در دامان می آید

لب لعل تو تا در خنده آید

اجل را سنگ در دندان می آید

ز دست ناوک اندازان چشمت

نخستین ضربتی بر جان می آید

در جان می زند هجر تو دیری ست

که بانگ حلقه و سندان می آید

دل خاقانی از تو نامزد شد

به هر دردی که بی درمان می آید