غزل شمارهٔ ۱۸۸

پیش لب تو حلقه به گوشم بنفشه وار

لب ها بنفشه رنگ ز تب های بیقرار

زان خط و لب که هر دو بنفشه به شکرند

وقت بنفشه دارم سودای بی شمار

من چون بنفشه بر سر زانو نهاده سر

زانو بنفشه رنگ تر از لب هزار بار

همچون بنفشه کز تف آتش بریخت خوی

زآن زلف چون بنفشه دل من بسوخت زار

سودا برد بنفشه و شکر چرا مرا

زان شکر و بنفشه به سودا رسید کار

از بس که غم خورم ز سپهر بنفشه رنگ

خاقانی بنفشه دلم خواند روزگار

بازار دل بنفشه صفت تحفه ای کنم

تا دسته بنفشه نهم پیش شهریار

سلطان اعظم آنکه به تیغ بنفشه فام

اندر دل مخالف دین شد بنفشه کار

تیغ بنفشه گونش برد شاخ شر چنانک

بیخ بنفشه بوی دهان شراب خوار

گر پیش ما به بوی بنفشه برد نمک

تیغش نمک تن است به رنگی بنفشه وار