غزل شمارهٔ ۲۰۱

دهان شیشه گشا صبح شد شراب بریز

میی به ساغر من همچو آفتاب بریز

هلال عید بود بر سپهر پا به رکاب

به جام ساقی گل چهره می شتاب بریز

نقاب برفکن و آتشی به جانم زن

ز دیده تر من همچو شمع آب بریز

دلم ز دست تو آباد گر نمی گردد

بیار آتش و درخانه خراب بریز

لب تو داد به دستم قدح ز شربت قند

در او ز روی عرقناک خود گلاب بریز

گهی که جرم مرا پیش تو حساب کنند

تو رشحه ای ز کرم های بی حساب بریز

ببین به دیده انصاف نظم خاقانی

طبق طبق ز جواهر بر انتخاب بریز