غزل شمارهٔ ۲۱۶

بر سریر نیاز می غلطم

بر چراگاه ناز می غلطم

خوش خوش آید مرا که پیش درت

به سر خاک باز می غلطم

پیش زخم تو کعبتین کردار

بر بساط نیاز می غلطم

زیر دست غم تو مهره صفت

در کف حقه باز می غلطم

تو مرا می کشی به خنجر لطف

من در آن خون به ناز می غلطم

پس مرا خون دوباره می ریزی

من به خونابه باز می غلطم

از پی سجده رخ تو چنان

عابدان در نماز می غلطم

بر سر سنبل رخ تو چنانک

آهوان در طراز می غلطم

بر سر آتش غمت چو سپند

با خروش و گداز می غلطم

تو کشان زلف و من چو گربه بر آن

سنبل دل نواز می غلطم

پیش زلفت چو کبک خسته جگر

زیر چنگال باز می غلطم