غزل شمارهٔ ۲۳۰

الصبوح ای دل که ما بزم قلندر ساختیم

چون مغان از قله می قبله ای برساختیم

شاهدان آتشین لب آب دندان آمدند

که آب کار و کار آبی را به هم درساختیم

خواجه جان گو مسلسل باش چون راهب که ما

میرداد مجلس از زنار و ساغر ساختیم

کشتی می داشت ساقی ما به جان لنگر زدیم

گفتی از دریای هستی برگ معبر ساختیم

کشتی ما درگذشتن خواست از گیتی و لیک

هفته ای هم سوزن عیسیش لنگر ساختیم

آن زمان کز آتشین کوثر شدیم آلوده لب

عنبرین دستارچه از زلف دلبر ساختیم

بر پری روی سلیمانی برافشاندیم پاک

سبحه ها کز اشک داودی مزور ساختیم

غصه عالم نمی شاید فرو بردن به دل

زآن به می با عالم پاکش برابر ساختیم

خاک مجلس بود خاقانی به بوی جرعه ای

هم به بوی جرعه ای خاکش معطر ساختیم