غزل شمارهٔ ۲۳۲

ای قوم الغیاث که کار اوفتاده ام

یاری دهید کز دل یار اوفتاده ام

از رهروان حضرت او بازمانده ام

از کاروان گسسته و بار اوفتاده ام

در صدر دیده ای که چه اقبال دیده ام

بر آستان نگر که چه زار اوفتاده ام

از من دواسبه قافله صبر درگذشت

من در میان راه و غبار اوفتاده ام

اندر بلا همی کندم آزمون بلی

در آتش از برای عیار اوفتاده ام

ای کاش یار غار نرفتی ز دست من

اکنون که پای بر دم مار اوفتاده ام

خاقانی عزیز سخن بودم ای دریغ

آخر چه اوفتاد که خوار اوفتاده ام