غزل شمارهٔ ۲۳۷

گفتم آه آتشین بس کن نه من خاک توام

نه مسلسل هم چو آبم تا هوسناک توام

مهره افعی است آن لب زهر افعی پاش چیست

ای گوزن آسا نه من زنده به تریاک توام

گفت هجری تلخ وانگه خوش دلی آن بی من است

من به داغ این حدیث از خوی ناباک توام

بس که سربسته چو غنچه دردسر دارم چو بید

چون شکوفه مشکنم کز سرو چالاک توام

خاک شهوت می بری کاب و هوا نگزایدت

با خودم بر کاخر از روی هوا خاک توام

قفل مهر از سینه چون برداشتی خاقانیا

نه کلید گنج خانه ی خاطر پاک توام