غزل شمارهٔ ۲۳۸

نام تو چون بر زبان می آیدم

آب حیوان در دهان می آیدم

تا لب من خاک بوس کوی توست

هر دم از لب بوی جان می آیدم

گر قدم بر آسمانم پیش تو

فرق سر بر آستان می آیدم

تا همایم خوانده ای در کام دل

هر نواله استخوان می آیدم

وارهان زین دام گاه غم مرا

کآرزوی آشیان می آیدم

مایه عشق توست چون او حاصل است

شاید ار عمری زیان می آیدم

در صف عشاق خاقانی منم

که اسب معنی زیر ران می آیدم