غزل شمارهٔ ۲۷۵

سوختم چون بوی برناید ز من

وآتش غم روی ننماید ز من

من ز عشق آراستم بازارها

عشق بازاری نیاراید ز من

تا نیارم زر رخ از لعل اشک

دل ز محنت ها نیاساید ز من

ای خیال یار درخورد آمدی

بی تو دانی هیچ نگشاید ز من

گر نگیرم دربرت عذر است از آنک

بوی بیماری همی آید ز من

دست بر سر زآنم از دست اجل

تا کلاه عمر نرباید ز من