غزل شمارهٔ ۳۳۲

جان بخشمت آن ساعت کز لب شکرم بخشی

دانم که تو ز آن لب ها جانی دگرم بخشی

تب هاست مرا در دل وان نیشکر اندر لب

آری ببرد تب ها گر نیشکرم بخشی

با تو به چنین دردی دل خوش نکنم حقا

الا که به عذر آن دردی دگرم بخشی

دوشم لقبی دادی کمتر سگ کوی خود

من کیستم از عالم تا این خطرم بخشی

تو ترک سیه چشمی هندوی سپیدت من

خواهی کلهم سازی خواهی کمرم بخشی

پروانه جان بازم پر سوخته شمعت

می افتم و می خیزم تا باز پرم بخشی

از غمزه و لب هر دم دریا صفتی با من

گه کشتن من سازی گاهی گهرم بخشی

گفتی که به خاقانی وقتی گهری بخشم

بخشودنی ام بالله وقت است اگرم بخشی