غزل شمارهٔ ۳۳۷
خاقانی شروانیتا حلقه های زلف به هم برشکسته ای
بس توبه های ما که به هم درشکسته ای
گاه از ستیزه گوش فلک برکشیده ای
گاه از کرشمه دیده اختر شکسته ای
دانم که مه جبینی ای آسمان شکن
اما ندانم آنکه چه لشکر شکسته ای
آهسته تر نه ملک خراسان گرفته ای
وآسوده تر نه رایت سنجر شکسته ای
در شاهراه عشق تو هر محملی که بود
بر دل شکستگان قلندر شکسته ای
در گوشه ها هزار جگر گوشه خورده ای
وز کبر گوشه کله اندر شکسته ای
یک مشت خاک غارت کردن نه مشکل است
بس کن که نه طلسم سکندر شکسته ای
در هم شکسته ای دل خاقانی از جفا
تاوان بده ز لعل که گوهر شکسته ای
خاقانیا نشیمن شروان نه جای توست
برپر سوی عراق نه شهپر شکسته ای
رو کز کمان گروهه خاطر به مهره ای
بر چرخ پر تیر سخنور شکسته ای