غزل شمارهٔ ۳۴۳

عالم افروز بهارا که تویی

لشکر آشوب سوارا که تویی

هم شکوفه ی دل و هم میوه جان

بوالعجب وار بهارا که تویی

اژدها زلفی و جادو مژگان

کافرا معجزه دارا که تویی

تو شکار من و من کشته تو

ناوک انداز شکارا که تویی

کار بر هم زده مردا که منم

زلف در هم شده یارا که تویی

زخم بگذاری و مرهم نکنی

سنگ دل زخم گذارا که تویی

کشتی ام موی نیازرده به سحر

ساحر نادره کارا که تویی

سوختی سینه خاقانی را

آتش انگیز نگارا که تویی