غزل شمارهٔ ۳۵۹

به خرد راه عشق می پویی

به چراغ آفتاب می جویی

تو هنوز ابجد خرد خوانی

وز معمای عشق می گویی

مرد کامی و عشق می ورزی

در زکامی و مشک می پویی

زلف جانان ترازوی عشق است

رنگ خالش محک دل جویی

جو زرین شدی ز آتش عشق

سرخ شو گر در این ترازویی

ورنه رسوا شوی به سنگ سیاه

از سپیدی رسد سیه رویی

بر محک بلال چهره زرت

بولهب روی به ز نیکویی

خون بکری کجاست گر دادی

گریه و دیده را زناشویی

به وفا جمع را چو صابون باش

نیست گردی چو گردها شویی

بس کن از جان خشک خاقانی

که نه بس صید چرب پهلویی