غزل شمارهٔ ۳۶۵

هرگز بود به شوخی چشم تو عبهری

یا راست تر ز قد تو باشد صنوبری

یا داشت خوبتر ز تو معشوق عاشقی

یا زاد شوخ تر ز تو فرزند مادری

گر بگذرم به کوی تو روزی هزار بار

بینم نشسته بر سر کویت مجاوری

یا دست بر دلی ز تو یا پای در گلی

یا باد در کفی ز تو یا خاک بر سری

کردی ز بیدلی تو مرا در جهان سمر

نی بی دلی است چون من و نی چون تو دلبری

نی چون من است در همه عالم ستم کشی

نی چون تو هست در همه گیتی ستم گری

پران شود ز زیر کله زاغ زلف تو

تا برپرد ز بر دل من چون کبوتری

زان زلف عنبرینت رخم چنبری شود

تا پشت من خمیده شود همچو چنبری

گفتی چرا کشی سر زلف معنبرم

گویم که سازمش ز دل خویش مجمری

گویی که شکر منت آید به آرزو

گویم حدیث در دهنت باد شکری