شمارهٔ ۱۱۴ - مطلع سوم

بخ بخ ای بخت و خه خه ای دلدار

هم وفادار و هم جفا بردار

من تو را زان سوی جهان جویان

تو بدین سو سرم گرفته کنار

طفل می خواندمت زهی بالغ

مست می گفتمت زهی هشیار

من تو را طفل خفته چون خوانم

که تویی خواب دیده بیدار

یا شبانگه لقات چون دانم

تو چنین تازه صبح صادق وار

دست بر سر زنی گرت گویم

کن بهین عمر رفته باز پس آر

ور تو خواهی در اجری امسال

آوری خط محو کرده پار

هر چه بخشم به دست مزد از من

نپذیری و بس کنی پیکار