رباعی شمارهٔ ۳۰۵
خاقانی شروانیگفتم پس از آن روز وصال ای دلخواه
شب های فراقت چه دراز آمد آه
گفتا شب را در این درازی چه گناه
شب روز وصال است که گردیده سیاه
گفتم پس از آن روز وصال ای دلخواه
شب های فراقت چه دراز آمد آه
گفتا شب را در این درازی چه گناه
شب روز وصال است که گردیده سیاه