شمارهٔ ۵۵

مرغکی را وقت کشتن می دوانید ابلهی

گفت مقصود از دوانیدنش نازک گشتن است

ما همان مرغیم خاقانی که ما را روزگار

می دواند وین دویدن را فذلک کشتن است