شمارهٔ ۵
کوهیما ذره ایم پیشت ای آفتاب جان ها
خوردم قسم به رؤیت و اللیل و الضحهیا
او را که علم قاصر از کنه ذات پاکست
سبحان من عرفنا ذکر زبان اشیا
خوانندگان قرآن جز لفظ می ندانند
عمری به سر دویدم اندر میان قرا
در مکتب خیالت خوانند ابجد عشق
گر فاضلند و کامل گر ناقصند و دانا
از آه ما سحرگاه آتش به عالم افتاد
مرغان کباب گشتند در باغ آشیان ها
در دیده ها نشینی تا روی خود ببینی
گفتی حکایت خود در کام و در زبان ها
تو جان جان جانی در منزل خیالت
چون آفتاب رفتی در جوف آسمان ها
گفتی به سوی ما آی بگذر ز دین و دنیا
از حضرت تو آید بر گوش و جان نداها
جانم بسوخت از غم ای پادشاه اعظم
کوهی خسته دل را دریاب یا الها