شمارهٔ ۳۴
کوهیزلف بر دوش و به شب چون مه تابان می رفت
اشکم از دیده چو استاره به عمان می رفت
همه ذرات جهان روشن و نورانی شد
گرچه خورشید نظرباز درخشان می رفت
آن حقیقت که دگر نیست جزا و موجودی
دیدمش زود که در صورت انسان می رفت
مردم چشم همه او است چو انسان العین
عین اعیان شده در دیده اعیان می رفت
مگر از هستی خود هیچ ندارد باقی
واجب الذات چو جان در دل امکان می رفت
مست و آشفته و جام می صافی بر کف
ساقی جان ز کرم جانب مستان می رفت
کوهی سوخته دل ذره صفت زیر و زبر
پیش خورشید رخش بی سر و سامان می رفت