شمارهٔ ۷۶
کوهیاهل دل در دیده روی دل ستان را دیده اند
در میان جان شیرین جان جان را دیده اند
دیده اند در ذره خورشیدی که لاشرقی بود
در دل یک قطره بحر بیکران را دیده اند
گرچه مخلوقند ایشان را وجود خویش بود
هم به چشم ذات خلاق جهان را دیده اند
آفرین بر خرده بینانی که پیدا و نهان
ذره بر خورشید رویش آن دهان را دیده اند
هست مرآت جمالی و جلالی از ازل
مظهر اسمای حسن گل رخان را دیده اند
حبذا قومی که ایشان جز خدا نشناختند
نی یقین دانسته اند و نی گمان را دیده اند
حق چو یک دم نیست خاموش از بیان معرفت
در دهان جمله اشیا آن زبان را دیده اند
کرده اند اهل نظر جان را تماشای حجاب
در چمن با هر که آن سرو روان را دیده اند
می شناسندش که جز او نیست موجودی دگر
گر به صورت های او سرو روان را دیده اند
آن جماعت کز مکان و لامکان نگذشته اند
همچو کوهی پادشاه لامکان را دیده اند