شمارهٔ ۲۰۲
کوهیتا به گرد گل ز سنبل زلف پیدا کرده ای
ماه تابان را نهان در نیم شب ها کرده ای
غنچه را تا در تبسم همچو گل بگشاده ای
بلبل روح مرا صد گونه گویا کرده ای
ای که از فرط بزرگی می نگنجی در جهان
در دلم کان قطره خونی است چون جا کرده ای
بر زمین انداختی در ره لعابی از دهان
خطه اموات را در یک دم احیا کرده ای
خیر و شر بنوشته ای در لوح جان ها از ازل
آنچه خود کردی چرا در گردن ما کرده ای
دانه خال سیه در دام زلفت بسته ای
آدم و ابلیس را ز اینگونه احیا کرده ای
خالقا جز تو ندارد هیچ موجودی دگر
نفی و اثبات خود اندر لا و الا کرده ای
نزد ارباب نظر علم الیقین باشد همه
کوهیا اسرار توحیدی که انشا کرده ای