شمارهٔ ۲۲۴
کوهیدر فنای فقر دیرینم تویی
ملک و تاج و تخت و زرینم تویی
گر ندارم دین و دنیا باک نیست
خالق هم آن و هم اینم تویی
همچو گل بشکفتم از باد بهار
در چمن چون سرو سیمینم تویی
نون ابروی تو بینم در نظر
روشنی عین چون میمم تویی
گفتمش بعد از همه یادم کنی
گفت کوهی یار پیشینم تویی