بخش ۳۲ - رخصت کردن رام برت را با کفش چوبین و تعریف سلوک پادشاهی او

برت آن کفش چوبین بست بر سر

عزیزش داشت از صد تاج گوهر

به نومیدی از آنجا باز گردید

نیامد رام تنها باز گردید

برون شهر اود آمد بایستاد

ستر گن را به شهر اندر فرستاد

که تو در قلعه پیش مادران باش

به خدمتگاری شان پاسبان باش

مرا در شهر رفتن خوش نیاید

که از رفتن به جان وحشت فزاید

به شهر اکنون چه بینم رفته جسرت

به آنجا خود نه رام است و نه جسرت

همان بهتر که بی دیدار خویشان

نبیند چشم پر خون جای ایشان

همانجا خانه کرد و ماند یک چند

به یاد رام جانش بود خرسند

نهادی کفش او بر تخت ناموس