بخش ۸۶ - دیدن سیتا رام را به میدان

نظاره کرد ماه از بام افلاک

وجود چون کتان سر تا قدم چاک

فلک می گفت با صد زاری و آه

پرند خور قصب کردست این ماه

مکش جانا دلت گر مهربان است

که تو ماهی و عاشق خسته جان است

بپوش آن طلعت چون ماه تابان

که باشد خسته را ماه آفت جان

خدا را بر مه رو معجر افکن

چو نادان دوست کردی کار دشمن

به تن بنمود مه را زخم دشمن

جراحتهای دل از صافی تن

ور از پندم ترا در دل ملالست

تو معشوقی ترا خونش حلالست

که از دشمن ندیدم هیچ خواری

ز شست دوست خوردم تیرکاری

مگر آهن ربا گشت این تن من

که ننشیند بجر پهلویم آهن