بخش ۸۷ - تسلّی دادن ترجتا سیتا را

چو سیتا بر هلاک خود برآشفت

تسلی را به گوشش ترجتا گفت

همانا اندرجت گرفیل زور است

چو در خورشید حیران موش کور است

بر آن کس ذره خود کی دست یابد

که دستش پنجۀ خورشید تابد

مخور غم ز آنچه دیدی و شنیدی

طلسمی بود جادویی که دیدی

وگرنه رام و لچمن را به میدان

کم از زالی بود صد پور دستان

شود رام از هزاران بند آزاد

به صد افسون نماند در قفس باد

اگر چه مار جادو بی شمار است

عصای موس وی سر کوب مار است

نیابد عنکبوت از ما قدم رام

به نازش پای پیلان کی شود رام

اگر صرصر بر اندازد جهان را

نیارد کشت شمع آسمان را

نباشد رام را از دشمنان باک

شود خود کشته زهر از بوی تریاک

تو ای نامهربان بر خود مشو زار