شمارهٔ ۲۵۷

از باده لاله تو چو در ژاله می رود

خون قطره قطره در جگر لاله می رود

چشم تو هندوییست که پنداری از خطا

صد ترک تند خوش به دنباله می رود

از خشگ سال ناز جهان می شود خلاص

سال دگر که ماه تو در هاله می رود

زین باده دو ساله که می آورند باز

ناموس زهد زاهد صد ساله می رود

از شکر نی قلمم هردم از عراق

صد کاروان قند به بنگاله می رود

زیبا عروس جمله اندیشه ام به کار

بی مشتری فریبی دلاله می رود

شب محتشم چو می کند آهنگ نوحه ساز

تا روز از زمین به فلک ناله می رود