شمارهٔ ۵۶۰

چو می نماید که هست با من جفا و جورت ز روی یاری

ز دست جورت فغان برآرم اگر تو دست از جفا نداری

بخشم گفتی نمی گذارم که زیر تیغم برآوری دم

مرا چه یارا که دم برآرم اگر دمارم ز جان برآری

شب فراقت کز اشتیاقت به جان فکارم به تن نزارم

به خواب کس را نمی گذرام ز بس که دارم فغان و زاری

نه همزبانی که من زمانی باو شمارم غمی که دارم

نه نیک خواهی که گاهگاهی ز من بپرسد غم که داری

به درد از آنرو گرفته ام خو به خاک از آن رو نهاده ام رو

که عشق کاری نباشد الا به دردمندی ز خاکساری

اگرچه کردم چو بلبل ای گل در اشتیاقت بسی تحمل

ز باغ وصلت گلی نچیدم جز این که دیدم هزار زاری

همیشه گویی که محتشم را برآرم از جا درآرم از پا

ز پا درآید ز جان برآید شبی که مستش تو در برآری