رباعی شمارهٔ ۳۲محتشم کاشانیرباعیاتآن دست که نخل قد آدم ریزدنخلی به نزاکت قدت کم ریزدگر نازکیت به سر و آزاد دهندچون باد صبا بجنبد از هم ریزد
