شمارهٔ ۱۵ - قطعه

ای فلک آستان که خاک درت

تارک آرای خلق ایام است

وی قمر پاسبان که گرد رهت

توتیا بخش چشم اجرام است

توسن سرکش سپهر بلند

رایض دولت تو را رام است

خادمان رفیع قدر تو را

تخت افلاک تحت اقدام است

یکی از خیل تیغ بندانت

که ز دور ایستاده بهرام است

بنده پیرتوست کیوان لیک

زهره ات در طلایه بام است

رفعت آسمان اساس تو را

پایه برتر ز حد افهام است

عصمت ممتنع قیاس تو را

امتناع از قیاس اوهام است

پایه عونت آن ستوده ستون

پشت ایمان ورکن اسلام است

دین حق بس که دارد از تو رواج

کافر اندر شکست اصنام است

در صفات تو ای فرشته صفات

عاجز است این زبان که در کام است