شمارهٔ ۵۹۷

نیست پیوند گسل مرغ دل شیدایی

زان بت نوش دهن چون مگس از حلوایی

زانگبین است مگر فرش حریم در او

که چنین مانده در او پای دل هرجایی

شکرستان جمال تو چنان می خواهم

که در آنجا مگسی را نبود گنجایی

ساکنم کن به ره خویش که پر مشکل نیست

مور را درگذر شهد سکون فرسایی

بر سر خوان تو بر زهر بنان سایی به

که به شهد دگران دست و دهان آلایی

بازماند دهن طفل لبن خواره ز شوق

هرگه آیند لبان تو به شکر خایی

محتشم در صفت آری به شکر ریزی تو

طوطی نیست درین نه قفس مینایی