کمالالدین علی محتشم کاشانی شاعر ایرانی عهد صفویه و معاصر با شاه طهماسب اول است. وی در سال ۹۰۵ هجری قمری در کاشان زاده شد و بیشتر دوران زندگی خود را در این شهر گذراند. نام پدرش خواجه میراحمد بود. کمالالدین در نوجوانی به مطالعهٔ علوم دینی و ادبی معمول زمان خود پرداخت. معروفترین اثر وی دوازده بند مرثیهای است که در شرح واقعهٔ کربلا سروده است. مرثیهٔ دیگری نیز در مرگ برادر جوان خود سروده که بسیار سوزناک است. مجموعهای از غزلیات عاشقانه با نام «جلالیه» نیز از وی باقی مانده است. وی در ربیع الاول سال ۹۹۶ هجری قمری (به روایتی ۱۰۰۰ هجری قمری) درکاشان درگذشت.
داده فزون از فلک زیب زمان و زمین مایه امن و امان میر محمد امین آن که چو شاهنشهان آمده صاحبقران وانکه چو فرماندهان آمده شوکت قرین بارگه رفعتش کرد قضا چون بنا پایه اول نهاد بر فلک هف...
یارب از عزالهی قرنها دارد نگاه جای شاهان جهان سلطان محمد پادشاه صاحب عادل دل دین پرور دارا سپه مالک دریا کف فرمان ده عالم پناه حامی شرع معلی ملجاء دین نبی مالک دهر و همیون رتبت و د...
به صبر یافت نهال امید نشو و نمایی فتاد پادشهی عاقبت به فکر گدایی گدا به خسروی افتاد کز حمایت طالع فکند ظل همایون برو بزرگ همایی سری که بود ز پستی گران رسید به گردون چو ماه شد علم ا...
بر اشراف این عید و آن کامکاری مبارک بود خاصه بر شهریاری کزین گوهر افسر سر بلندی مهین داور کشور نامداری معین ملل کز ازل قسمتش زد به بخت همایون در بختیاری قضا صولتی کاسمان سده اش را ...
درین ضعف آن قدر دارم ز بیماری گر انباری که بر بومی که پهلو می نهم قبریست پنداری ز بیماری چنان با خاک یکسانم که از خاکم اجل هم برنمی دارد معاذالله ازین خواری مرا حالیست زار ای دوستا...
بده داد طرب چون شد بلند از لطف ربانی به نامت خطبه دولت برایت رایت خانی علم برکش چو استعداد فطری بی طلب دادت مکین حکم و تاج سروری و چتر سلطانی به عشرت کوش کز هر گوشه می بینم چو ماه ...
به شاه شه نشان تا باشد ارزانی جهانبانی به آن دستور عالیشان وزارت باد ارزانی وزارت با چه با شاهانه اقبالی که در دوران مهم آصفی را بگذراند از سلیمانی اگر این آصفی می بود این بر خیارا...
از آنم شکوه است از طول ایام پریشانی که پایم کوته است از درگه نواب سلطانی به تنگ آورده ام خاصان دیوان معلی را من دیوانه از عرض حکایت های طولانی به این امید کان افسانه ها چون بشنود س...
جهان جهان دگر شد چو گشت زینت یاب ز شهسوار بلند اختر هلال رکاب زمان زمان دگر گشت چون رواج گرفت ز شهریار فلک مسند رفیع جناب سپهر طرح نسق ریخت چون مهم جهان نصیب شد که رسد زان جهانستان...
بیا ای رسول از در مهربانی به من یاری کن چون یاران جانی چنان زین کن از سعی رخش عزیمت که با باد صرصر کند همعنانی چنان ره سر کن به سرعت که از تو ز صرصر سبک تر گریزد گرانی چو بر خنک سی...
دوستان مژده که از موهبت سبحانی می رسد رایت منصور محمد خانی رایتی کرد سر علمش گردیده همچو پروانه جانباز مه نورانی رایت رفعتش افکنده لباسی دربر کز گریبان فلک می کندش دامانی رایتی صیق...
از بس که چهره سوده تو را بر در آفتاب بگرفته آستان تو را بر زر آفتاب از بهر دیدنت چو سراسیمه عاشقان گاهی ز روزن آید و گاه از در آفتاب گرد سر تو شبپره شب پر زند نه روز کز رشگ آتشش نز...
