بخش ۵۴ - کشته شدن هیتال شاه بدست بهزاد و بر تخت نشستن ارژنگ گوید

بگردید بخت از شه کامکار

بفرمود تا برکشیدند دار

کشیدند دار آن زمان یوزبان

جهان را بسی هست زین در نهان

دلیران بکردند باران تیر

نظاره بر او بود برنا و پیر

فلک را همیشه چنین است کار

برآرد وز آن پس برآرد دمار

منه دل بر این گوژ پشت ای پسر

که بسیار چون تو بکشت ای پسر

وز آن پس بفرمود ارژنگ را

که روشن کن از خویش اورنگ را

که زیبد تو را تاج مهراج شاه

نهاد آن زمان بر سر آن تاجگاه

نشست از بر تخت و شادی گزید

همه هند در زیر بند آورید

چو شاه سراندیب ارژنگ شد

فرانک از آن شاه دلتنگ شد