بخش ۱۲۰ - فرستادن ارجاسپ گرگوی گرگین و ارده شیر و پاس پرهیزگار را روئین حصار گوید

چه شد ز آشیان فلک باز مهر

غراب شب افروخت پر بر سپهر

دو لشکر بکشتند از رزم گاه

نشست از بر تخت ارجاسپ شاه

بشد پیش ارهنگ و بوسید پای

بدان گفت سالار توران خدای

که شاد آمدی ای سر انجمن

وگرنه جهان تیره بودی به من

اسیران که آورده بود آن دلیر

ز ملک صفاهان ز برنا و پیر

به نزدیک ارجاسپ آوردشان

بشد شاد از آن ترک تیره روان

بفرمود تا سرکشان را برند

برویین دژ و زیر بند آورند

شب تیره بردند شان خسته زار

اسیران چو خورشید و پرهیزگار