خواند مزمل نبی را زین سبب
که برون آ از گلیم ای بوالهرب
سر مکش اندر گلیم و رو مپوش
که جهان جسمی ست سرگردان تو هوش
هین مشو پنهان ز ننگ مدعی
که تو داری شمع وحی شعشعی
هین قم اللیل که شمعی ای همام
شمع اندر شب بود اندر قیام
بی فروغت روز روشن هم شب ست
بی پناهت شیر اسیر ارنب ست
باش کشتیبان درین بحر صفا
که تو نوح ثانی یی ای مصطفی
ره شناسی می بباید با لباب
هر رهی را خاصه اندر راه آب
خیز بنگر کاروان ره زده
هر طرف غولی ست کشتیبان شده
خضر وقتی غوث هر کشتی توی
هم چو روح الله مکن تنها روی
پیش این جمعی چو شمع آسمان
انقطاع و خلوت آری را بمان
وقت خلوت نیست اندر جمع آی
ای هدی چون کوه قاف و تو همای
بدر بر صدر فلک شد شب روان
سیر را نگذارد از بانگ سگان
طاعنان هم چون سگان بر بدر تو
بانگ می دارند سوی صدر تو
این سگان کرند از امر انصتوا
از سفه وع وع کنان بر بدر تو
هین بمگذار ای شفا رنجور را
تو ز خشم کر عصای کور را
نه تو گفتی قاید اعمی به راه
صد ثواب و اجر یابد از اله
هر که او چل گام کوری را کشد
گشت آمرزیده و یابد رشد
پس بکش تو زین جهان بی قرار
جوق کوران را قطار اندر قطار
کار هادی این بود تو هادی یی
ماتم آخر زمان را شادی یی
هین روان کن ای امام المتقین
این خیال اندیشگان را تا یقین
هر که در مکر تو دارد دل گرو
گردنش را من زنم تو شاد رو
بر سر کوریش کوری ها نهم
او شکر پندارد و زهرش دهم
عقل ها از نور من افروختند
مکرها از مکر من آموختند
چیست خود آلاجق آن ترکمان
پیش پای نره پیلان جهان
آن چراغ او به پیش صرصرم
خود چه باشد ای مهین پیغامبرم
خیز در دم تو به صور سهمناک
تا هزاران مرده بر روید ز خاک
چون تو اسرافیل وقتی راست خیز
رستخیزی ساز پیش از رستخیز
هر که گوید کو قیامت ای صنم
خویش بنما که قیامت نک منم
در نگر ای سایل محنت زده
زین قیامت صد جهان افزون شده
ور نباشد اهل این ذکر و قنوت
پس جواب الاحمق ای سلطان سکوت
ز آسمان حق سکوت آید جواب
چون بود جانا دعا نامستجاب
ای دریغا وقت خرمن گاه شد
لیک روز از بخت ما بیگاه شد
وقت تنگ ست و فراخی این کلام
تنگ می آید بر او عمر دوام
نیزه بازی اندرین کوه های تنگ
نیزه بازان را همی آرد به تنگ
وقت تنگ و خاطر و فهم عوام
تنگ تر صد ره ز وقت است ای غلام
چون جواب احمق آمد خامشی
این درازی در سخن چون می کشی
از کمال رحمت و موج کرم
می دهد هر شوره را باران و نم
