بخش ۳۸ - منازعهٔ جسم و جان و میل به عالم علوی و سفلی

جان علوی پر زند بر هم همی

تا مگر پرد به بالاتر همی

سوی بالا بیند و گردن کشد

بال و پر افشاند و بر خود تپد

تن ولی چفسیده بر پاهای او

پایهای آسمان پیمای او

پایهایش را گرفته با دو دست

می کشد او را به قوت سوی پست

جان زند پر سوی علیین پاک

تن ز پا تا سر فرو رفته به خاک

جان همی گوید خدا را ای بدن

دست بردار از من و از پای من

تا به سوی عالم بالا رویم

بر فراز کرسی اعلا رویم

عرشیم در عرش دارم آشیان

آشیانهایم به فرق لامکان

سست کن یک لحظه بال و پر مرا

پس ببین از نه فلک برتر مرا